Częśc druga: Samuel Otis Furniture

W drugiej odsłonie naszego cyklu poświęconego twórcom, dla których ponadczasowe wzornictwo i najwyższa jakość rzemiosła stanowią fundament pracy, odwiedziliśmy Samuela Otisa, stolarza i założyciela Samuel Otis Furniture.

Obejrzyj jego historię w filmie powyżej lub przeczytaj ją poniżej.

Początki pasji

Samuel po raz pierwszy odkrył zamiłowanie do pracy z drewnem w szkole średniej, podczas zajęć z projektowania i techniki. Następnie zdobył dyplom City & Guilds w dziedzinie meblarstwa w szkole zawodowej i rozpoczął pracę w zawodzie, zdobywając pierwsze doświadczenia.

„Pracowałem w zakładach stolarskich, stoczniach i fabrykach” – opowiada. „To właśnie w tych miejscach naprawdę zrozumiałem, jak przebiegają procesy produkcyjne”.

Jednak dopiero gdy otworzył niewielką pracownię w Falmouth w Kornwalii i zaczął współpracować z podobnie myślącymi twórcami oraz mentorami, zaczął przywiązywać równie dużą wagę do formy, co do funkcjonalności.

„Jestem niezmiernie wdzięczny ludziom, którzy poświęcili mi swój czas i udostępnili swoje zasoby, by pomóc mi się rozwijać i doskonalić rzemiosło” – mówi.

„Potrafią mi powiedzieć, kiedy krzywizna jest zbyt wyrazista albo zbyt subtelna. Wspominają o nurtach wzornictwa, o których wcześniej nie słyszałem, i wskazują mi właściwy kierunek.

Mój styl jest bardzo prosty – charakteryzują go czyste linie i łagodne, płynne krzywizny”.

Jedną z technik, po które Samuel często sięga, aby wydobyć te naturalne cechy drewna, jest bookmatching, czyli symetryczne zestawianie dwóch powierzchni drewna o lustrzanym układzie słojów.

„Mogę przeciąć kawałek drewna wzdłuż środka, a następnie rozłożyć obie połówki niczym otwartą książkę. Powstaje wtedy niesamowity wzór.

Dzięki tej technice każdy szczegół rysunku drewna staje się bardziej wyrazisty. Dlatego jest ona tak ważnym elementem mojej pracy – zarówno przy tworzeniu frontów szafek, jak i tac”.

Wzory te przybierają najróżniejsze formy, a Samuel doskonale zna ich charakter.

„Spalting to zjawisko wywoływane przez grzyby rozwijające się w drewnie” – wyjaśnia. „Można uchwycić moment, w którym grzyby zmieniają pigmentację drewna, tworząc kontrast między jasnymi i ciemnymi obszarami”.

Jednym z ulubionych gatunków Samuela jest jesion. Ceni go za możliwość niezwykle precyzyjnej obróbki oraz charakterystyczne „katedry” – łukowate wzory usłojenia przypominające gotyckie okna.

„Bardzo często wykorzystuję jesion ze względu na jego porowatą strukturę i to, jak precyzyjnie można go obrabiać. Podobają mi się również charakterystyczne łuki w jego usłojeniu oraz wzory pojawiające się przy krawędziach desek, zwłaszcza w przypadku jesionu czeczotowego.

Czeczota to skupisko sęków powstające wewnątrz drzewa. Sęki splatają się ze sobą, wychodzą na zewnątrz pnia, a następnie ponownie wrastają w jego strukturę. W efekcie powstaje wirujący rysunek słojów, który doskonale sprawdza się jako dekoracyjna powierzchnia wieczka szkatułki na biżuterię”.